Ջորջ Բայրոն «Դոն Ժուան»

..ինչպիսի փայլուն անճաշակություն:

Դու ինձ հարցնում ես` կարո՞ղ եմ սիրել, Կարող եմ, սակայն, ես քեզ չեմ սիրում:

Տղամարդուն միտքն է առաջնորդում, Կնոջը` սիրտը, հազար տենչ սրտում:

Գլուխ չի հանի սատանան անգամ, Քանզի փոխվում է կինն հազար անգամ:

Չի կարող գայլի ոռնոցն ահավոր, Լուսնյակին շեղել իր ճամփից երբեք:

Փոփոխական են ողջ մտքերը մեր, Եվ կասկածելիս, կասկածում ենք դեռ:

Ամոթ է հարվածն ուղղել այն պահին, Երբ արդեն թույլ է քո հին թշնամին:

Պետք է պայքարել մինչև վերջ մարտում, Վերջին խոսքով են պարտության մատնում:

«Ասում էի, չէ՞…» խոսքն հանդիսավոր Որ բվի ահեղ կռինչ է կարծես:

Կիրքն է միշտ արգելք բարեկամության…

Author: quiz123456

Թողնել պատասխան

Ձեր էլ-փոստի հասցեն չի հրապարակվելու։